فهرست مطالب

سرطان

سلام. بازدیدکننده گرامی. مهم ترین سوالاتی که در اینجا پاسخ داده می شود عبارتند از

روش های نوین درمان سرطان مانند فوتودینامیک تراپی (فتودینامیک تراپی) چگونه هستند؟

آیا امکان این درمان به صورت موثر وجود دارد؟

چه مراکزی فوتودینامیک تراپی (فتودینامیک تراپی) و فوتوایمیونوتراپی (فتوایمیونوتراپی)
انجام می دهند؟

اگر به دنبال موضوع خاصی هستید روی فهرست مطالب کلیک کنید و موضوع خود انتخاب کنید

فهرست مطالب (صفر تا صد دانستنی های سرطان)

سرطان چیست

سرطان بیماری است که در آن برخی از سلول های بدن به طور غیرقابل کنترلی رشد می کنند و به سایر قسمت های بدن گسترش می یابند. سرطان تقریباً در هر جایی از بدن انسان که از تریلیون ها سلول تشکیل شده است، می تواند شروع شود. به طور معمول، سلول‌های انسانی رشد و تکثیر می‌شوند (از طریق فرآیندی به نام تقسیم سلولی) تا سلول‌های جدید را در صورت نیاز بدن تشکیل دهند. هنگامی که سلول ها پیر می شوند یا آسیب می بینند، می میرند و سلول های جدید جای آنها را می گیرند. گاهی اوقات این فرآیند منظم از بین می‌رود و سلول‌های غیرطبیعی یا آسیب‌دیده رشد می‌کنند، در حالی که نباید تکثیر می‌شوند. این سلول ها ممکن است تومورهایی را تشکیل دهند که توده های بافتی هستند. تومورها می توانند سرطانی یا غیر سرطانی (خوش خیم) باشند. تومورهای سرطانی به بافت‌های مجاور گسترش می‌یابند یا به بافت‌های مجاور حمله می‌کنند و می‌توانند به مکان‌های دوردست بدن سفر کنند تا تومورهای جدید تشکیل دهند (فرآیندی به نام متاستاز). تومورهای سرطانی ممکن است تومورهای بدخیم نیز نامیده شوند. بسیاری از سرطان‌ها تومورهای جامد را تشکیل می‌دهند، اما سرطان‌های خون، مانند لوسمی‌ها، عموماً چنین نیستند.

تومورهای خوش خیم به بافت های مجاور گسترش نمی یابند یا به آنها حمله نمی کنند. هنگامی که برداشته می شود، تومورهای خوش خیم معمولاً دوباره رشد نمی کنند، در حالی که تومورهای سرطانی گاهی اوقات رشد می کنند. با این حال، تومورهای خوش خیم گاهی اوقات می توانند بسیار بزرگ باشند. برخی از آنها می توانند علائم جدی ایجاد کنند یا تهدید کننده زندگی باشند، مانند تومورهای خوش خیم در مغز.

تفاوت بین سلول های سرطانی و سلول های طبیعی

سلول های سرطانی از بسیاری جهات با سلول های طبیعی متفاوت هستند. به عنوان مثال، سلول های سرطانی: در غیاب سیگنال هایی که برای رشد آنها نیاز است؛ رشد می کنند. سلول های طبیعی تنها زمانی رشد می کنند که چنین سیگنال هایی را دریافت کنند. این سیگنال‌ها در بدن به طور معمول به سلول‌ها می‌گویند که تقسیم شوند یا بمیرند (فرآیندی که به عنوان مرگ برنامه‌ریزی شده سلولی یا آپوپتوز شناخته می‌شود).

سلول های سرطانی به نواحی مجاور حمله کرده و به سایر نواحی بدن سرایت می کند. سلول های طبیعی وقتی با سلول های دیگر روبرو می شوند رشد نمی کنند و معمولا، سلول های طبیعی در بدن حرکت نمی کنند.

سلول های سرطانی به رگ های خونی می گویند که به سمت تومور رشد کنند. این رگ های خونی تومورها را با اکسیژن و مواد مغذی تامین می کنند و مواد زائد را از تومورها حذف می کنند.

سلول های سرطانی از سیستم ایمنی پنهان می شوند. سیستم ایمنی به طور معمول سلول های آسیب دیده یا غیر طبیعی را از بین می برد.سلول های سرطان، سیستم ایمنی را فریب می دهند تا زنده بمانند و رشد کنند. به عنوان مثال، برخی از سلول های سرطانی سلول های ایمنی را متقاعد می کنند که به جای حمله به تومور، از آن محافظت کنند.

سلول های سرطانی تغییرات متعددی در کروموزوم‌های خود انباشته می‌کنند، مانند تکرار و حذف قسمت‌هایی از کروموزوم. تعداد کروموزوم های برخی از سلول های سرطانی دو برابر طبیعی است.

سلول های سرطانی می توانند انواع مختلف مواد مغذی را نسبت به سلول های طبیعی مصرف کنند تا رشد کنند. علاوه بر این، برخی از سلول های سرطانی به روشی متفاوت از اکثر سلول های طبیعی از مواد مغذی انرژی تولید می کنند. این به سلول های سرطانی اجازه می دهد سریعتر رشد کنند.

بسیاری از اوقات، سلول های سرطانی به شدت به این رفتارهای غیرعادی متکی هستند که بدون آنها نمی توانند زنده بمانند. محققان از این واقعیت استفاده کرده و درمان هایی را توسعه داده اند که ویژگی های غیر طبیعی سلول های سرطانی را هدف قرار می دهد. به عنوان مثال، برخی از درمان‌های سرطان از رشد رگ‌های خونی به سمت تومورها جلوگیری می‌کند و اساساً تومور را از مواد مغذی مورد نیاز گرسنه می‌سازد.

 

سرطان چگونه ایجاد می شود؟

سرطان یک بیماری ژنتیکی است، یعنی در اثر تغییراتی در ژن‌هایی ایجاد می‌شود که نحوه عملکرد سلول‌های ما، به ویژه نحوه رشد و تقسیم آنها را کنترل می‌کنند.

تغییرات ژنتیکی که باعث سرطان می شود ممکن است به این دلیل اتفاق بیفتد:

خطاهایی که با تقسیم سلول ها رخ می دهد.

آسیب به DNA ناشی از مواد مضر در محیط، مانند مواد شیمیایی موجود در دود تنباکو و پرتوهای فرابنفش خورشید. (بخش علل و پیشگیری سرطان ما اطلاعات بیشتری دارد.)

ارث از پدر و مادر ما به ارث رسید.

بدن به طور معمول سلول های دارای DNA آسیب دیده را قبل از تبدیل شدن به سرطان از بین می برد. اما توانایی بدن برای انجام این کار با افزایش سن کاهش می یابد. این بخشی از دلیل افزایش خطر ابتلا به سرطان در آینده است.

سرطان هر فرد دارای ترکیب منحصر به فردی از تغییرات ژنتیکی است. با ادامه رشد سرطان، تغییرات بیشتری رخ خواهد داد. حتی در یک تومور، سلول های مختلف ممکن است تغییرات ژنتیکی متفاوتی داشته باشند.

انواع ژن هایی که باعث سرطان می شوند

تغییرات ژنتیکی که به سرطان کمک می‌کنند بر سه نوع اصلی ژن تأثیر می‌گذارند: پروتوآنکوژن‌ها، ژن‌های سرکوبگر تومور و ژن‌های ترمیم DNA. این تغییرات گاهی اوقات “محرک سرطان” نامیده می شوند.

پروتوآنکوژن ها در رشد و تقسیم سلولی طبیعی نقش دارند. با این حال، زمانی که این ژن‌ها به روش‌های خاصی تغییر می‌کنند یا فعال‌تر از حد طبیعی هستند، ممکن است به ژن‌های سرطان‌زا (یا انکوژن‌ها) تبدیل شوند و به سلول‌ها اجازه رشد و زنده ماندن را می‌دهند در حالی که نباید.

ژن های سرکوبگر تومور نیز در کنترل رشد و تقسیم سلولی نقش دارند. سلول‌هایی که تغییرات خاصی در ژن‌های سرکوب‌کننده تومور دارند ممکن است به شیوه‌ای کنترل نشده تقسیم شوند.

ژن های ترمیم DNA در تثبیت DNA آسیب دیده نقش دارند. سلول‌هایی که دارای جهش در این ژن‌ها هستند، تمایل به ایجاد جهش‌های اضافی در ژن‌های دیگر و تغییرات در کروموزوم‌های خود، مانند تکثیر و حذف قسمت‌های کروموزوم دارند. این جهش ها با هم ممکن است باعث سرطانی شدن سلول ها شوند.

همانطور که دانشمندان بیشتر در مورد تغییرات مولکولی که منجر به سرطان می شود یاد گرفتند، دریافتند که جهش های خاصی معمولا در بسیاری از انواع سرطان رخ می دهد. در حال حاضر بسیاری از درمان‌های سرطان در دسترس هستند که جهش‌های ژنی موجود در سرطان را هدف قرار می‌دهند. برخی از این درمان‌ها می‌توانند توسط هر کسی که سرطانی که دارای جهش هدفمند است، استفاده کند، مهم نیست که سرطان از کجا شروع به رشد کرده است.

زمانی که سرطان گسترش می یابد چه اتفاقاتی رخ می دهد

سرطانی که از جایی که برای اولین بار شکل گرفته به جای دیگری در بدن گسترش یافته باشد، سرطان متاستاتیک نامیده می شود. فرآیندی که طی آن سلول های سرطانی به سایر قسمت های بدن گسترش می یابند، متاستاز نامیده می شود.

سرطان متاستاتیک همان نام و همان نوع سلول های سرطانی سرطان اصلی یا اولیه است. به عنوان مثال، سرطان سینه که یک تومور متاستاتیک در ریه ایجاد می کند، سرطان سینه متاستاتیک است، نه سرطان ریه.

در زیر میکروسکوپ، سلول‌های سرطانی متاستاتیک معمولاً شبیه سلول‌های سرطان اولیه هستند. علاوه بر این، سلول‌های سرطانی متاستاتیک و سلول‌های سرطان اصلی معمولاً دارای برخی ویژگی‌های مولکولی مشترک هستند، مانند وجود تغییرات کروموزومی خاص.

در برخی موارد، درمان ممکن است به افزایش طول عمر افراد مبتلا به سرطان متاستاتیک کمک کند. در موارد دیگر، هدف اولیه درمان سرطان متاستاتیک، کنترل رشد سرطان یا تسکین علائم ناشی از آن است. تومورهای متاستاتیک می توانند آسیب شدیدی به عملکرد بدن وارد کنند و اکثر افرادی که بر اثر سرطان می میرند به دلیل بیماری متاستاتیک می میرند.

چه نوع تغییرات بافتی سرطان نیستند؟

هر تغییری در بافت های بدن سرطان نیست. با این حال، برخی تغییرات بافتی در صورت عدم درمان ممکن است به سرطان تبدیل شوند. در اینجا چند نمونه از تغییرات بافتی وجود دارد که سرطانی نیستند، اما در برخی موارد تحت نظارت قرار می گیرند زیرا ممکن است سرطانی شوند:

هیپرپلازی زمانی اتفاق می افتد که سلول های داخل بافت سریعتر از طبیعی تکثیر می شوند و سلول های اضافی ساخته می شوند. با این حال، سلول ها و نحوه سازماندهی بافت هنوز در زیر میکروسکوپ طبیعی به نظر می رسند. هیپرپلازی می تواند ناشی از عوامل یا شرایط مختلفی از جمله تحریک مزمن باشد.

دیسپلازی یک بیماری پیشرفته تر از هیپرپلازی است. در دیسپلازی، تجمع سلول های اضافی نیز وجود دارد. اما سلول ها غیر طبیعی به نظر می رسند و تغییراتی در نحوه سازماندهی بافت وجود دارد. به طور کلی، هر چه سلول‌ها و بافت‌ها غیرطبیعی‌تر به نظر برسند، احتمال ایجاد سرطان بیشتر می‌شود. برخی از انواع دیسپلازی ممکن است نیاز به نظارت یا درمان داشته باشند، اما برخی دیگر اینطور نیستند. نمونه ای از دیسپلازی یک خال غیر طبیعی (به نام خال دیسپلاستیک) است که روی پوست ایجاد می شود. یک خال دیسپلاستیک می تواند به ملانوم تبدیل شود، اگرچه اکثر آنها اینطور نیستند.

کارسینوم اینسایچو (carcinoma in situ) یک بیماری حتی پیشرفته تر است. اگرچه گاهی اوقات سرطان مرحله صفر نامیده می شود، اما سرطان نیست زیرا سلول های غیرطبیعی مانند سلول های سرطانی به بافت مجاور حمله نمی کنند. اما از آنجایی که برخی از کارسینوم ها در محل ممکن است تبدیل به سرطان شوند، معمولاً درمان می شوند.

انواع سرطان

بیش از 100 نوع سرطان وجود دارد. انواع سرطان معمولاً برای اندام ها یا بافت هایی که سرطان ها در آنجا شکل می گیرند نام گذاری می شوند. به عنوان مثال، سرطان ریه از ریه شروع می شود و سرطان مغز از مغز شروع می شود. سرطان ها همچنین ممکن است با نوع سلولی که آنها را تشکیل داده اند توصیف شوند، مانند یک سلول اپیتلیال یا یک سلول سنگفرشی.

می‌توانید وب‌سایت کلینیک لیزر اروپا با مدیریت دکتر مایکل وبر، استفاده کنید. ما همچنین اطلاعاتی در مورد سرطان های دوران کودکی و سرطان در نوجوانان و بزرگسالان جوان داریم.

در اینجا چند دسته از سرطان ها وجود دارد که در انواع خاصی از سلول ها شروع می شوند:

کارسینوم

کارسینوم شایع ترین نوع سرطان است. آنها توسط سلول های اپیتلیال تشکیل می شوند که سلول هایی هستند که سطوح داخلی و خارجی بدن را می پوشانند. انواع بسیاری از سلول های اپیتلیال وجود دارد که در زیر میکروسکوپ اغلب شکل ستون مانندی دارند.

کارسینوم هایی که در انواع مختلف سلول های اپیتلیال شروع می شوند نام های خاصی دارند:

آدنوکارسینوم، سرطانی است که در سلول های اپیتلیال ایجاد می شود که مایعات یا مخاط تولید می کنند. بافت های دارای این نوع سلول های اپیتلیال را گاهی بافت های غده ای می نامند. اکثر سرطان های سینه، روده بزرگ و پروستات، آدنوکارسینوم هستند.

کارسینوم سلول بازال؛ سرطانی است که در لایه پایین یا پایه (پایه) اپیدرم، که لایه بیرونی پوست فرد است، شروع می شود.

کارسینوم سلول سنگفرشی، سرطانی است که در سلول‌های سنگفرشی شکل می‌گیرد که سلول‌های اپیتلیال هستند که درست زیر سطح خارجی پوست قرار دارند. سلول های سنگفرشی بسیاری از اندام های دیگر از جمله معده، روده، ریه ها، مثانه و کلیه ها را نیز پوشانده اند. سلول های سنگفرشی در زیر میکروسکوپ مانند فلس های ماهی صاف به نظر می رسند. کارسینوم سلول سنگفرشی گاهی اوقات کارسینوم اپیدرموئید نامیده می شود.

کارسینوم انتقالی، سرطانی است که در نوعی بافت اپیتلیال به نام اپیتلیوم انتقالی یا یوروتلیوم تشکیل می شود. این بافت که از لایه‌های زیادی از سلول‌های اپیتلیال تشکیل شده است که می‌توانند بزرگ‌تر و کوچک‌تر شوند، در پوشش‌های مثانه، حالب‌ها و بخشی از کلیه‌ها (لگنچه کلیه) و چند عضو دیگر یافت می‌شوند. برخی از سرطان‌های مثانه، حالب و کلیه، سرطان‌های سلولی انتقالی هستند.

سارکوم

سارکوم ها سرطان هایی هستند که در استخوان و بافت های نرم، از جمله ماهیچه، چربی، رگ های خونی، رگ های لنفاوی و بافت فیبری (مانند تاندون ها و رباط ها) تشکیل می شوند.

استئوسارکوم شایع ترین سرطان استخوان است. شایع ترین انواع سارکوم بافت نرم لیومیوسارکوم، سارکوم کاپوزی، هیستیوسیتوم فیبری بدخیم، لیپوسارکوم و درماتوفیبروسارکوم پروتوبرانس می باشد.

 

سرطان خون

سرطان هایی که در بافت خون ساز مغز استخوان شروع می شوند، لوسمی نامیده می شوند. این سرطان ها تومورهای جامد را تشکیل نمی دهند. در عوض، تعداد زیادی گلبول سفید غیرطبیعی (سلول‌های لوسمی و سلول‌های بلاست لوسمی) در خون و مغز استخوان جمع می‌شوند و سلول‌های طبیعی خون را از بین می‌برند. سطح پایین سلول‌های خونی طبیعی می‌تواند اکسیژن رسانی به بافت‌های بدن، کنترل خونریزی یا مبارزه با عفونت‌ها را سخت‌تر کند.

چهار نوع شایع لوسمی وجود دارد که بر اساس سرعت بدتر شدن بیماری (حاد یا مزمن) و نوع سلول خونی که سرطان در آن شروع می شود (لنفوبلاستیک یا میلوئید) گروه بندی می شوند. انواع حاد لوسمی سریع و انواع مزمن کندتر رشد می کنند.

لنفوم(لیمفوما)

لنفوم سرطانی است که در لنفوسیت ها (سلول های T یا سلول های B) شروع می شود. اینها گلبول های سفید خونی هستند که با بیماری مبارزه می کنند و بخشی از سیستم ایمنی بدن هستند. در لنفوم، لنفوسیت های غیرطبیعی در غدد لنفاوی و عروق لنفاوی و همچنین در سایر اندام های بدن تجمع می یابند.

دو نوع اصلی لنفوم وجود دارد:

لنفوم هوچکین – افراد مبتلا به این بیماری دارای لنفوسیت های غیرطبیعی هستند که سلول های رید-استرنبرگ نامیده می شوند. این سلول ها معمولا از سلول های B تشکیل می شوند.

لنفوم غیر هوچکین – این گروه بزرگی از سرطان ها است که از لنفوسیت ها شروع می شود. سرطان ها می توانند به سرعت یا آهسته رشد کنند و می توانند از سلول های B یا سلول های T تشکیل شوند.

 

میلوما چندگانه (مولتیپل میلوما)

مولتیپل میلوما سرطانی است که در سلول های پلاسما، نوع دیگری از سلول های ایمنی شروع می شود. سلول‌های پلاسما غیرطبیعی که سلول‌های میلوما نامیده می‌شوند، در مغز استخوان تجمع می‌یابند و تومورهایی را در استخوان‌ها در سراسر بدن تشکیل می‌دهند. مولتیپل میلوما را میلوم سلول پلاسما و بیماری کاهلر نیز می نامند.

 

ملانوما

ملانوما سرطانی است که در سلول‌هایی که به ملانوسیت تبدیل می‌شوند، شروع می‌شود، این سلول‌ها سلول‌های تخصصی هستند که ملانین (رنگدانه‌ای که به پوست رنگ می‌دهد) می‌سازند. بیشتر ملانوم ها روی پوست ایجاد می شوند، اما ملانوم می تواند در بافت های رنگدانه ای دیگر مانند چشم نیز ایجاد شود.

 

تومورهای مغز و نخاع

انواع مختلفی از تومورهای مغز و نخاع وجود دارد. این تومورها بر اساس نوع سلولی که در آن تشکیل شده اند و محل تشکیل تومور برای اولین بار در سیستم عصبی مرکزی نام گذاری می شوند. به عنوان مثال، یک تومور آستروسیتی در سلول های مغزی ستاره ای شکل به نام آستروسیت شروع می شود که به حفظ سلامت سلول های عصبی کمک می کند. تومورهای مغزی می توانند خوش خیم (نه سرطانی) یا بدخیم (سرطان) باشند.

 

تومورهای سلول زایا (Germ Cell Tumors)

تومورهای سلول زاینده نوعی تومور هستند که در سلول‌هایی که اسپرم یا تخمک تولید می‌کنند شروع می‌شود. این تومورها می توانند تقریباً در هر نقطه از بدن ایجاد شوند و می توانند خوش خیم یا بدخیم باشند.

تومورهای نورواندوکرین

تومورهای عصبی غدد درون ریز از سلول هایی تشکیل می شوند که در پاسخ به سیگنالی از سیستم عصبی، هورمون ها را در خون آزاد می کنند. این تومورها، که ممکن است مقادیر بالاتر از حد طبیعی هورمون تولید کنند، می توانند علائم مختلفی ایجاد کنند. تومورهای نورواندوکرین ممکن است خوش خیم یا بدخیم باشند.

 

تومورهای کارسینوئیدی

تومورهای کارسینوئید نوعی تومور عصبی غدد درون ریز هستند. آنها تومورهایی با رشد آهسته هستند که معمولاً در دستگاه گوارش (اغلب در رکتوم و روده کوچک) یافت می شوند. تومورهای کارسینوئیدی ممکن است به کبد یا سایر نقاط بدن سرایت کنند و ممکن است موادی مانند سروتونین یا پروستاگلاندین ترشح کنند که باعث سندرم کارسینوئید شود.

 

سرطان و پروسه درمان (خلاصه)؛ در ادامه مطالب تکمیلی وجود دارد

روش های مختلفی برای درمان سرطان وجود دارد
۱. روش تست بایو مارکرها برای درمان سرطان
۲. شیمی درمانی
۳. ایمیونو تراپی
۴. رادیوتراپی
۵. سلول بنیادی
۶. جراحی
۷. فتودینامیک تراپی
۸. فتو ایمیونوتراپی

برخی از این روشها در ایران انجام نمی‌شود یا به صورت پیشرفته قابل انجام نیست. به عنوان مثال در کشور آلمان آزمایشگاههای خاصی وجود دارد که می تواند تعیین کند که روی سلول سرطانی کدام ماده شیمی درمانی و به چه میزان موثر است. در حالیکه در ایران بر اساس گایدلاینها، آخرین و قوی ترین داروها به بیمار تجویز می‌شود در حالی که سلول سرطانی یک سلول هوشمند است و ممکن است در طول دوره درمان نسبت به داروهای شیمی درمانی مقاوم می‌شود و یا ممکن است علیرغم اینکه داروی شیمی درمانی بسیار قوی باشد اما روی نوع تومور خاصی تاثیر زیادی نداشته باشد.
مهمترین مسئله قبل از تصمیم به اینکه کدام درمان یا درمان ها باید برای یک بیمار سرطانی انجام شود این است که آگاهی کامل در مورد تومور سرطانی و ژنو تایپ های آن و سرعت رشد آن ها و داروهای موثر و میزان تاثیرگذاری آنها بر سرطان بررسی شود.

دکتر مایکل وبر، رئیس آکادمی لیزر و لیزر تی سی اروپا، در حال حاضر درمانهای مختلفی را با همکاری تیم خود در آلمان بر روی بیماران سرطانی انجام میدهند که همه درمانهای فوق و به شکل بسیار پیشرفته در دسترس بیماران خواهد بود.
اگر شیمی درمانی برای یک بیمار موثر باشد این روش استفاده خواهد شد اما اگر داروهای شیمی درمانی موجود دارای اثر کمی روی تومور باشند روش های جایگزین مانند فوتودینامیک تراپی و ایمیونوتراپی و فوتوایمونوتراپی انجام خواهد شد.

فوتو دینامیک تراپی چیست؟ (خلاصه و در ادامه مطالب تکمیلی آورده شده است)

فوتودینامیک تراپی چیست؟
فوتودینامیک تراپی (PDT)  روشی است مورد تاییدFDA، که در آن به کمک لیزر، بیماران سرطانی مورد مداوا قرار می گیرند. در این روش از یک داروی حساس به نور که در معرفی نور لیزر فعال می شود، استفاده می گردد و در نتیجه، سلول های سرطانی و نسج مورد هدف با ایجاد رادیکال آزاد اکسیژن، تخریب می گردد. 

فوتودینامیک تراپی به مانند جراحی یا رادیوتراپی می تواند در درمان بعضی از سرطان ها و یا ضایعات پیش سرطانی به کار رود ولی مطالعات و تجربیات بر آن است که بر کانسرهای زیر موثرتر عمل می کند:

کانسرهای پوستی، کانسر ریه، سرطان های دستگاه گوارش مانند کانسر کولون و مری، کانسر مثانه، تومورهای مغزی و سر و گردن و سارکوم، کانسر پستان و …

عوارض فوتو دینامیک تراپی چیست؟
عوارض اتاق عمل: بالا رفتن درجه حرارت بدن، سفتی عضلات، سردرد، تهوع و استفراغ،  اسهال، درد در محل تومور و …، که این عوارض زودگذر بوده و یا به آسانی با دارو قابل کنترل است.

عوارض بعد از اتاق عمل: در 8-4 ساعت اول شامل قرمزی، تورم مختصر، خارش، طاول، زخم و نکروز و تشدید بعضی از بیماری های زمینه ای  و نهفته مانند لوپوس اریتماتو و …

فوتو ایمیونو تراپی چیست؟ چگونه در درمان سرطان کمک می کند (روی فیلم زیر کلیک کنید و تا انتها ببینید)

انواع روش های درمان سرطان

انواع مختلفی از درمان سرطان وجود دارد. انواع درمانی که بیمار دریافت می کند به نوع سرطان و میزان پیشرفت آن بستگی دارد. برخی از افراد مبتلا به سرطان تنها یک درمان خواهند داشت. اما بیشتر افراد ترکیبی از درمان‌ها مانند جراحی با شیمی‌درمانی و پرتودرمانی را دارند. در سرطان های متاستاتیک انجام تست CTC جهت درمان ضروری است تا فوتودینامیک تراپی و فوتوایمیونوتراپی انجام شود.

انواع درمان سرطان (متداول و پیشرفته) عبارتند از

تست بیومارکر برای درمان سرطان 

شیمی درمانی

هورمون درمانی

هایپرترمی

ایمونوتراپی

فتودینامیک تراپی

پرتو درمانی

پیوند سلول های بنیادی

عمل جراحي

درمان هدفمند

تست بیومارکر برای درمان سرطان

آزمایش نشانگر زیستی روشی برای جستجوی ژن‌ها، پروتئین‌ها و سایر مواد (به نام نشانگرهای زیستی یا نشانگرهای تومور) است که می‌توانند اطلاعاتی در مورد سرطان ارائه دهند. آزمایش بیومارکر می تواند به بیمار و پزشک در انتخاب نوع درمان سرطان کمک کند.

شیمی درمانی

شیمی درمانی نوعی درمان سرطان است که از داروهای شیمی درمانی برای از بین بردن سلول های سرطانی استفاده می کند. این روش عوارض جانبی ایجاد می کند و می توان آن را در تلفیق با سایر درمان های سرطان استفاده کرد.

هورمون درمانی

هورمون درمانی درمانی است که رشد سرطان های سینه و پروستات را که از هورمون ها برای رشد استفاده می کنند، کند یا متوقف می کند.

هایپرترمی

هایپرترمی نوعی درمان است که در آن بافت بدن تا 113 درجه فارنهایت گرم می شود تا به آسیب رساندن و کشتن سلول های سرطانی با آسیب کم یا بدون آسیب به بافت طبیعی کمک کند.

ایمونوتراپی

ایمونوتراپی نوعی درمان سرطان است که به سیستم ایمنی بدن شما کمک می کند تا با سرطان مبارزه کند.

فتودینامیک تراپی

فتودینامیک درمانی از دارویی که توسط نور فعال می شود که به آن فوتوسنتیسیزر گویند و برای کشتن سرطان و سایر سلول های غیر طبیعی استفاده می کند.

پرتو درمانی

پرتودرمانی نوعی درمان سرطان است که از دوزهای بالای پرتو برای از بین بردن سلول های سرطانی و کوچک کردن تومورها استفاده می کند.

پیوند سلول های بنیادی

پیوند سلول‌های بنیادی روش‌هایی هستند که سلول‌های بنیادی را که به سلول‌های خونی تبدیل می‌شوند، در افرادی که سلول‌های آنها با دوزهای بالای شیمی‌درمانی یا پرتودرمانی از بین رفته‌اند، بازیابی می‌کنند.

عمل جراحي

هنگامی که برای درمان سرطان استفاده می شود، جراحی روشی است که در آن جراح سرطان را از بدن بیمار خارج می کند.

درمان هدفمند

درمان هدفمند نوعی درمان سرطان است که تغییرات سلول‌های سرطانی را هدف قرار می‌دهد که به رشد، تقسیم و گسترش آنها کمک می‌کند.

احیای سلولهای ایمنی قوی جهت درمان سرطان ​

یک مطالعه تحقیقاتی راهی را برای احیای سلولهای ایمنی قوی جهت درمان سرطان پیدا کرده است یک مطالعه تحقیقاتی در Ludwig Cancer Research  کشف کرده است که چگونه می توان یک زیر مجموعه قدرتمند اما بی عملکرد سلولهای ایمنی ضد سرطان که اغلب در تومورها یافت می شود را برای درمان سرطان احیا کرد.

این تحقیق با هدایت پینگ چیه هو و لی تانگ از Ludwig Lausanne از École Polytechnique Fédérale de Lozan انجام شده است. این مطالعه توصیف می کند که چگونه یک فاکتور ایمنی معروف به اینترلوکین -10 عملکرد لنفوسیت های T نفوذپذیر تومور “خسته” (TILs) را که تا کنون ثابت شده است در برابر تحریکات ایمنی درمانی غیرقابل نفوذ است را احیا می کند. همچنین نشان می دهد هنگامی که این فاکتور همراه با روشهای درمانی سلول استفاده شود، می تواند تومورهای ملانوم و سرطان روده بزرگ را در مدلهای موش از بین ببرد. یافته های این مطالعه در شماره ی فعلی Nature Immunology گزارش شده است.

 

https://medicalxpress.com/news/2021-05-revive-potent-immune-cells-cancer.html

فتودینامیک (فوتودینامیک) تراپی چیست؟

فتودینامیک (فوتودینامیک) درمانی (تراپی) از دارویی استفاده می‌کند که با نور فعال می‌شود، به نام حساس‌کننده نور (فوتوسنتیسیزر)، برای از بین بردن سلول‌های سرطانی. نور می تواند از یک لیزر یا منبع دیگری مانند LED باشد. این درمان، فتودینامیک (فوتودینامیک) تراپی PDT نیز نامیده می شود.

درمان فوتودینامیک (فوتودینامیک تراپی) اغلب به عنوان یک درمان موضعی استفاده می شود، به این معنی که بخش خاصی از بدن را درمان می کند ولی می تواند به صورت سیستمی برای درمان انواع متاستازهای سرطان به کار رود.

سرطان و پیش سرطان هایی که با درمان فوتودینامیک درمان می شوند

فوتودینامیک تراپی یک روش بسیار پیشرفته است که بر اساس آزمایش های بسیار پیشرفته ای که روی سلول سرطانی انجام می شود شکل می گیرد. این روش در کشور آلمان (کلینیک لیزر اروپا و با مدیریت دکتر مایکل وبر) و در همکاری با برخی دانشگاه های پزشکی آلمان ارتقا یافته است. اما روش قبلی آن در طیف بسیار زیادی از انواع سرطان برای درمان به کار می رود.

سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) درمان فتودینامیک (فوتودینامیک) را برای درمان موارد زیر تایید کرده است؛ اگرچه سایر سرطان ها نیز مورد تایید هستند ولی میزان موفقیت در درمان آن ها بستگی به مرحله و میزان پیشرفت سرطان دارد:

کراتوز اکتینیک

لنفوم سلول T پیشرفته پوستی

مری بارت

سرطان پوست سلول بازال

سرطان مری (گلو).

سرطان ریه سلول غیر کوچک

سرطان پوست سلول سنگفرشی (مرحله 0)

درمان فوتودینامیک همچنین برای تسکین علائم برخی از سرطان ها از جمله:

 سرطان مری زمانی که گلو را مسدود می کند

سرطان ریه زمانی که راه های هوایی را مسدود می کند

اما مطالعات شهودی بسیار معتبری در مجلات علمی معتبر برای درمان انواع سرطان، و درمان متاستاز سرطان و یا حتی جلوگیری از متاستاز وجود دارد.

با پیشرفت هایی که در تکنولوژی و داروها به وجود آمده 

جهت کسب اطلاعات بیشتر تماس بگیرید (دکتر یاسمن زندی مهران).

نحوه درمان فتودینامیک تراپی (فوتودینامیک تراپی) برای سرطان

وقتی سلول هایی که حساس کننده های نوری جذب کرده اند در معرض طول موج خاصی از نور قرار می گیرند، حساس کننده نور، نوعی اکسیژن به نام رادیکال اکسیژن تولید می کند که آنها را از بین می برد.

درمان فوتودینامیک همچنین ممکن است به رگ های خونی تومور آسیب برساند، که از دریافت خون مورد نیاز برای ادامه رشد جلوگیری می کند. و ممکن است سیستم ایمنی را تحریک کند تا به سلول های تومور، حتی در سایر نواحی بدن حمله کند.

مراحل انجام فتودینامیک تراپی (فوتودینامیک تراپی)

فتودینامیک (فوتودینامیک) درمانی یک فرآیند دو مرحله ای است. ابتدا، بیمار یک حساس کننده نور دریافت خواهد کرد. بسته به اینکه تومور در کجای بدن قرار دارد، دارو ممکن است از طریق دهان مصرف شود، روی پوست پخش شود یا از طریق IV (تزریق وریدی) تجویز شود. در برخی موارد دارو داخل تومور نیز تزریق می شود. بسته به نوع دارو پس از 2 تا 72 ساعت، بیشتر دارو سلول های طبیعی را ترک می کند اما در همان بازه زمانی مربوط به دارو، در سلول های سرطانی یا پیش سرطانی باقی می ماند. سپس تومور شما در معرض منبع نور و لیزر قرار می گیرد.

نحوه اعمال نور به محل قرار گرفتن تومور بستگی دارد. برای تومورهای پوست، نور دقیقاً به سمت سرطان هدایت می شود. برای تومورهای گلو، راه‌های هوایی و ریه‌ها، پزشک آندوسکوپ را در گلو قرار می‌دهد. آندوسکوپ یک لوله نازک و نورانی است که به پزشک کمک می کند تا داخل بدن را ببیند. هنگامی که آندوسکوپ در جای خود قرار گرفت، پزشک یک کابل فیبر نوری را می بندد که نور را از طریق آن عبور می دهد تا به مناطق درمان برسد.

یکی از انواع درمان فتودینامیک (فوتودینامیک) به نام فتوفرزیس خارج بدنی (ECP:extracorporeal photopheresis ) برای درمان گلبول‌های سفید غیرطبیعی استفاده می‌شود که می‌توانند باعث علائم پوستی در افراد مبتلا به لنفوم سلول T پوستی شوند. در ECP، دستگاهی سلول‌های خون بیمار را جمع‌آوری می‌کند، آن‌ها را با یک حساس‌کننده به نور حساس می‌کند، آنها را در معرض نور قرار می‌دهد و سپس از طریق یک سوزن در ورید به بدن شما برمی‌گرداند.

بیشتر اوقات، شما به صورت سرپایی درمان فتودینامیک (فوتودینامیک) خواهید داشت، به این معنی که پس از درمان به خانه می روید و شب را در بیمارستان نمی گذرانید. ممکن است شما به تنهایی درمان فتودینامیک (فوتودینامیک) داشته باشید یا ممکن است آن را همراه با سایر درمان های سرطان انجام دهید.

مزایای فتودینامیک تراپی (فوتودینامیک تراپی)

درمان فتودینامیک (فوتودینامیک) آسیب به سلول های سالم را محدود می کند زیرا حساس کننده های نوری تمایل دارند در سلول های غیر طبیعی تجمع کنند و نور مستقیماً روی آنها متمرکز شود.

فتودینامیک (فوتودینامیک) تراپی باعث ایجاد اسکار نمی شود، که برای انواع افراد مبتلا به سرطان به ویژه سرطان های پوست و وضعیت پیش سرطانی مفید است. در سایر سرطان ها نیز چون هدف بافت سرطانی است نسبت به شیمی درمانی که کل بدن را تحت تاثیر قرار می دهد نیست و عوارض چندانی ندارد.

روش های جدید برای حل معایب درمان فتودینامیک (فوتودینامیک تراپی)

اگر در درمان فوتودینامیک نوع دارو، نیمه عمر دارو، طیف جذبی دقیق لیزر آن، به درستی تعیین نشود می تواند به سلول های طبیعی در ناحیه درمان آسیب برساند و عوارض جانبی ایجاد کند. بنابراین اگر به کلینیکی مراجعه می کنید که این درمان را انجام دهید، حتما از امکان همراهی آن ها با مراکز معتبر علمی جهت داروها مطمئن شوید.

در گذشته، دستگاه های لیزری که برای ورود نور و لیزر در فتودینامیک (فوتودینامیک) تراپی مورد استفاده قرار می گرفت، نمی توانست از بیش از 1/3 اینچ بافت یا 1 سانتی متر عبور کند. بنابراین، درمان فتودینامیک (فوتودینامیک) را برای درمان تومورهایی استفاده می کردند که روی یا درست زیر پوست یا پوشش اندام های داخلی یا حفره ها باشد. اما امروزه آکادمی لیزر اروپا روش هایی را به جامعه بین المللی معرفی کرده است که از طریق روشی به نام لیزر اینترستیشیال نسل 4 (لیزر درون بافتی) مانند لیزر مونلایت و استارلایت، لیزر به صورت هدفمند وارد بافت سرطانی شده و درمان انجام می شود .

تمام انواع سرطان با این روش قابل درمان است. نیز شیمی درمانی پیشرفته و فوتودینامیک تراپی پیشرفته در کلینیک لیزر اروپا (دکتر یاسمن زندی مهران نماینده ایران) با شعبه های متعدد در سراسر جهان انجام می شود.

عوارض جانبی فتودینامیک تراپی (فوتودینامیک تراپی)

آسیب به سلول های طبیعی محدود است اما فتودینامیک (فوتودینامیک) تراپی همچنان می تواند باعث سوختگی، تورم، درد و جای زخم در ناحیه درمان شود. سایر عوارض جانبی بسته به ناحیه تحت درمان ممکن است رخ دهد، از جمله:

 

سرفه کردن

مشکل در بلع

دل درد

برای سرطان های پوست مشکلات پوستی مانند قرمزی، سوزش، تورم یا خارش

نوعی از حساس کننده نور به نام پورفیمر سدیم، پوست و چشم ها را به مدت حدود 6 هفته به نور حساس می کند. در این مدت باید از نور مستقیم خورشید و نور شدید داخل خانه خودداری کنید. با پیشرفت تکنولوژی، عوارض این داروها به حداقل رسیده و بیماران رضایت بسیار زیادی دارند. 

ECP می تواند باعث شود:

 

دوره های کوتاه فشار خون پایین

سریعتر از ضربان قلب طبیعی

کم خونی

تعداد پلاکت خون پایین

عوارض جانبی پس از پایان درمان بهبود می یابند.

برای فتودینامیک تراپی (فوتودینامیک تراپی) کجا برویم

تعداد کمی از بیمارستان ها و مراکز سرطان در سراسر دنیا دارای پزشکان ماهر و دستگاه های مورد نیاز برای انجام فتودینامیک (فوتودینامیک) درمانی هستند. کلینیک لیزر اروپا با مدیریت دکتر مایکل وبر، مراکز زیادی را در سراسر دنیا جهت انجام این روش آموزش داده است و هم اکنون در کشورهایی مانند آمریکا، آلمان، امارات و پرتغال این مراکز وجود دارد.

پیشرفت های فتودینامیک تراپی (فوتودینامیک تراپی): روش فوتوایمیونوتراپی

محققان به دنبال راه‌هایی برای گسترش فتودینامیک (فوتودینامیک) درمانی به سایر سرطان‌ها هستند، از جمله بهبود تجهیزات مورد استفاده و انتقال نور و لیزر.

مطالعاتی در حال انجام است تا ببینیم آیا ECP ممکن است برای سایر سرطان های خون استفاده شود یا خیر و آیا ECP ممکن است برای کمک به کاهش رد کردن سلول های بنیادی پس از پیوند سلول های بنیادی قابل استفاده باشد.

محققان همچنین در حال توسعه نوع جدیدی از PDT به نام فوتوایمونوتراپی یا PIT هستند. در این درمان، یک حساس کننده نور با یک پروتئین ایمنی ترکیب می شود که فتوسنتیسیزر را به سلول های سرطانی می رساند. هنگامی که نور اعمال می شود، فتوسنتیسیزر، سلول های سرطانی را از بین می برد. این فرآیند همچنین باعث ایجاد یک پاسخ ایمنی در داخل تومور می شود که می تواند باعث مرگ سلول های سرطانی بیشتری شود. مطالعات PIT با افراد مبتلا به سرطان سر و گردن در حال انجام است. تحقیقات دیگر بر روی یافتن حساس کننده های نور متمرکز شده است که:

قدرتمندتر هستند

سلول های سرطانی را با دقت بیشتری هدف قرار دهند

توسط نوری تحریک می شوند که می تواند برای درمان تومورهای عمیق یا بزرگ از بافت عبور کند

عوارض جانبی کمتری ایجاد کند

سرطان چگونه گسترش می یابد

سلول های سرطانی طی چند مرحله در بدن پخش می شوند. این مراحل عبارتند از:

رشد یا تهاجم به بافت نرمال مجاور

حرکت از طریق دیواره های غدد لنفاوی نزدیک یا رگ های خونی

از طریق سیستم لنفاوی و جریان خون به سایر قسمت های بدن سفر می کند

ماندن در رگ های خونی کوچک، حمله به دیواره رگ های خونی و حرکت به بافت اطراف

رشد در بافت تا زمانی که یک تومور کوچک تشکیل شود

سلول سرطانی باعث رشد رگ های خونی جدید می شود، که منبع خونی ایجاد می کند که به تومور متاستاتیک اجازه می دهد به رشد خود ادامه دهد.

در بیشتر مواقع، سلول های سرطانی در حال گسترش در مرحله ای از این فرآیند می میرند. اما تا زمانی که شرایط برای سلول‌های سرطانی در هر مرحله مساعد باشد، برخی از آنها می‌توانند تومورهای جدیدی را در سایر قسمت‌های بدن تشکیل دهند. سلول‌های سرطانی متاستاتیک نیز می‌توانند سال‌ها قبل از شروع رشد مجدد، در یک جای دیگر در بدن به صورت غیرفعال باقی بمانند.

سرطان های مختلف در کدام قسمت های بدن گسترش می یابند؟

سرطان تقریباً به هر قسمتی از بدن گسترش می یابد، اگرچه انواع مختلف سرطان بیشتر از سایرین به مناطق خاصی سرایت می کند. شایع ترین مکان هایی که سرطان در آن گسترش می یابد، استخوان، کبد و ریه است. لیست زیر شایع ترین مکان های متاستاز، بدون احتساب غدد لنفاوی، را برای برخی از سرطان های رایج نشان می دهد:

 

نوع سرطان

محل های اصلی متاستاز

سرطان مثانه

استخوان، کبد، ریه

سرطان سینه

استخوان، مغز، کبد، ریه

سرطان روده

کبد، ریه، صفاق

سرطان کلیه

غده فوق کلیوی، استخوان، مغز، کبد، ریه

سرطان ریه

غده فوق کلیوی، استخوان، مغز، کبد، سایر ریه ها

سرطان ملانوما

استخوان، مغز، کبد، ریه، پوست، ماهیچه

سرطان تخمدان

کبد، ریه، صفاق

سرطان پانکراس

کبد، ریه، صفاق

سرطان پروستات

غده فوق کلیوی، استخوان، کبد، ریه

سرطان رکتال (سرطان مقعد)

کبد، ریه، صفاق

سرطان معده

کبد، ریه، صفاق

سرطان تیروئید

استخوان، کبد، ریه

سرطان رحم

استخوان، کبد، ریه، صفاق، واژپ

علائم سرطان متاستاتیک

سرطان متاستاتیک همیشه علائمی ایجاد نمی کند. زمانی که علائم ظاهر می شوند، این که چگونه هستند و هر چند وقت یک بار ایجا می شود به اندازه و محل تومورهای متاستاتیک بستگی دارد. برخی از علائم رایج سرطان متاستاتیک عبارتند از:

درد و شکستگی، زمانی که سرطان به استخوان گسترش یافته است

سردرد، تشنج، یا سرگیجه، زمانی که سرطان به مغز سرایت کرده است

تنگی نفس، زمانی که سرطان به ریه گسترش یافته است

زردی یا تورم در شکم، زمانی که سرطان به کبد گسترش یافته است

غربالگری سرطان چیست؟

غربالگری سرطان قبل از اینکه فرد علائمی داشته باشد به دنبال تشخیص سرطان است.

 

انواع مختلفی از تست های غربالگری وجود دارد.

تست های غربالگری خطراتی دارند. همه تست های غربالگری مفید نیستند و بیشتر آنها دارای خطراتی هستند. دانستن خطرات این آزمایش و اینکه آیا ثابت شده است که احتمال مرگ ناشی از سرطان را کاهش می دهد، مهم است.

برخی از تست های غربالگری می توانند مشکلات جدی ایجاد کنند. برخی از روش های غربالگری می تواند باعث خونریزی یا سایر مشکلات شود. به عنوان مثال، غربالگری سرطان روده بزرگ با سیگموئیدوسکوپی یا کولونوسکوپی می تواند باعث پارگی در پوشش روده شود.

نتایج آزمایش ممکن است مثبت کاذب شود. نتایج آزمایش غربالگری ممکن است غیرطبیعی به نظر برسد حتی اگر سرطانی وجود نداشته باشد. نتیجه آزمایش مثبت کاذب (که نشان می‌دهد سرطان وجود دارد در حالی که واقعاً وجود ندارد) می‌تواند باعث اضطراب شود و معمولاً با آزمایش‌ها و روش‌های بیشتری دنبال می‌شود که خطراتی نیز دارد.

نتایج آزمایش ممکن است منفی کاذب شود. نتایج آزمایش غربالگری ممکن است طبیعی به نظر برسد حتی اگر سرطان وجود داشته باشد. فردی که نتیجه آزمایش منفی کاذب دریافت می کند (که نشان می دهد سرطان وجود ندارد در حالی که واقعاً وجود دارد) ممکن است درخواست مراقبت های پزشکی را حتی در صورت وجود علائم به تعویق بیندازد.

یافتن سرطان ممکن است سلامت فرد را بهبود نبخشد یا به فرد کمک نکند عمر طولانی تری داشته باشد

با توجه به موارد فوق اهمیت آزمایش CTC روشن می شود که هیچ یک از ایرادهای فوق را ندارد.

انواع مختلفی از تست های غربالگری سرطان

تست های غربالگری شامل موارد زیر است:

معاینه فیزیکی و شرح حال

معاینه بدن برای بررسی علائم کلی سلامت، از جمله بررسی علائم بیماری، مانند توده ها یا هر چیز دیگری که غیرعادی به نظر می رسد. تاریخچه ای از عادات سلامتی بیمار و بیماری ها و درمان های گذشته نیز گرفته خواهد شد.

آزمایش‌های بالینی

روش‌های پزشکی که نمونه‌های بافت، خون، ادرار یا سایر مواد را در بدن آزمایش می‌کنند.

تصویربرداری

روش هایی که از نواحی داخل بدن عکس می گیرند مانند MRI یا CTscan و ماموگرافی

آزمایشات ژنتیکی

یک آزمایش آزمایشگاهی که در آن سلول ها یا بافت ها برای بررسی تغییرات در ژن ها یا کروموزوم ها تجزیه و تحلیل می شوند. این تغییرات ممکن است نشانه ای از ابتلا یا خطر ابتلا به بیماری یا شرایط خاصی باشد.

اولین نشانگر زیستی برای تشخیص ابتلا به سرطان با یک نمونه خون ساده: تست پروگاسترین

تست پروگاسترین برای بقای سلول های بنیادی تومور ضروری است.

سلول های بنیادی تومور راکتور واقعی تومور هستند، آنها منشاء عود و متاستاز هستند.

این تست زمانی که هیچ روش دیگری (روش های معمول غربالگری سرطان) قدر به تشخیص وجود سرطان نیست، آن را تشخیص می دهد

اهمیت تست پروگاسترین در تشخیص مرحله صفر سرطان

از هر دو نفر یک نفر در طول زندگی خود با سرطان مواجه می شود.

در حال حاضر هیچ راه حل خوبی برای غربالگری سرطان ها در مراحل اولیه وجود ندارد، زمانی که بیماران هنوز قابل درمان هستند.

راه حل غربالگری برای بسیاری از سرطان ها وجود ندارد.

هیچ نشانگر زیستی سرطان برای نظارت بر روند و تغییرات درمان وجود ندارد.

در آزمایش‌های غربالگری فعلی، نرخ‌های کشف کاذب مثبت و کاذب بالا وجود دارد.

در مراحل اولیه اکثر سرطان ها هیچ علامتی وجود ندارد و ممکن است سال ها طول بکشد تا نشان داده شود. این روند منجر به درمان برای مراحل پیشرفته سرطان می شود که بسیار سخت تر است.

میانگین بقای 5 ساله بیماران سرطانی در صورت تشخیص دیرهنگام 15 درصد است.

هیچ راهی برای تشخیص تومورها در مراحل اولیه یا از طریق فعالیت سلول های بنیادی تومور در مارکرهای فعلی وجود ندارد.

سرطان هایی که با تست پروگاسترین قابل تشخیص هستند

تومورهای مغزی

 تمام سرطان های سر و گردن

 سرطان پوست

 سرطان ریه

 سرطان کبد

 سرطان پانکراس

 سرطان معده

 سرطان روده بزرگ

 سرطان رکتوم

 سرطان پروستات

 سرطان رحم

 سرطان دهانه رحم

 تومورهای نورواندوکرین

 سرطان تخمدان

 سرطان کلیه

 سرطان سینه

نکات کلیدی در تست پروگاسترین در تشخیص مرحله صفر سرطان

سلول های تومور برخلاف سلول های طبیعی، hPG80 را آزاد می کنند

hPG80 در تمام طول تومورزایی تولید می شود

hPG80 در خون 83 درصد بیماران سرطانی از مرحله 1 تا 4 وجود دارد.

16 نوع سرطان مختلف آزمایش شده تا به امروز: همه مثبت هستند

hPG80 جانشین تشخیص فعالیت تومور است،